عزیزم!
نمی دونم چطور باید روز تولدتو این روز مقدسو بهت تبریک بگم.
ای ناجی شبهای سیاهم...
ای فرشتهء پاک و معصوم...
ای کسی که با تو بودن رو خدا بهم هدیه داد.
تنها من میدونم و تو و خدا که تو روز تولدت چه معجزه ای شد.اینا همه از بی نظیری تو
از پاکیت
از عشق یکرنگ و یک دلی توست .
تو این روز بود که خدا ناجی تنهایی هامو مثل یه فرشته فرستاد به زمین.
که سالها بعدش یه روح خسته زمینی مثل منو با وجود آسمونی تو جلا بده
ای بهترینم
ای نازنینم
نهم مرداد شانزدهمین سالروز تولدتو بهت تبریک می گم
الانم به همین مناسبت شعر غزل بزرگ از شاملو رو که میدونم چقد دوسش داری بهت تقدیم میکنم
عزیزم .ای زیبا تر از هر چی زیباییه.
دوستت دارم بیشتر از دوست داشتن
داغ تر از تابستان
گرم تر از لبخند
جوشان تر از هر چی چشمس
جاری تر از خون توی رگام.....
همه بت های ام را می شکنم
تا فرش کنم بر راهی که تو بگذری
برایِِِِِ ِ شنیدن ِ ساز و سرود من
همه بت های ام را می شکنم -ای میهمان ِ یک شب ِاثیری ی ِ زودگذر!-
تا راه ِ بی پایان ِ غزل ام ، از سنگ فرش ِ بت هائی که در معبد ِ
ستایش ِ شان چوعودی درآتش سوخته ام ، تورا به نهان گاه ِ درد ِ
من آویزد
گر چه انسانی را در خود کشته ام
گر چه انسانی را در خود زاده ام
گر چه در سکوت ِ دردبار ِ خود مرگ و زندگی را شناخته ام ،
اما میان ِ این هر دو- شاخه ی ِ جدا مانده ی من !-
میان ِ این هر دو
من
لنگر ِ پُر رفت و آمد ِ درد ِ تلاش ِ بی توقف ِ خویش ام
این طرف ، در افق ِ خونین ِ شکسته ، انسان ِ من ایستاده است
او را می بینم ، او را می شناسم
... روح ِ نیمه اش در انتظار ِ نیم ِ دیگر ِ خود درد می کشد
(( - مرا نجات بده ای کلید ِ بزرگ ِ نقره
مرا نجات بده ! ))
و آن طرف
در افق ِ مهتابی ی ِ ستاره باران ِ رو در رو،
زن ِ مهتابی ِ من...
و شب ِ پُرآفتاب ِ چشم اش در شعله های ِ بنفش ِ درد طلوع می کند
(( - مرا به پیش ِ خودت ببر!
سردار ِ بزرگ ِ رؤیاهای ِ سپید ِ من!
مرا به پیش ِ خودت ببر! ))
و میان ِاین هر دو افق
من ایستاده ام
و درد ِ سنگین ِ این هر دو افق
بر سینه ی ِ من می فشارد
من از آن روز که نگاه ام دوید و پرده های ِآبی و زنگاری را شکافت و
من به چشم ِ خویش ا نسان ِ خود را دیدم که بر صلیب ِ روح ِ
نیمه اش به چارمیخ آ ویخته است درافق ِ شکسته ی ِ خونین اش،
دانستم که در ا فق ِ نا پیدا ی ِ رو در روی ِ انسان ِ من- میان ِ مهتاب و
ستاره ها - چشم های ِ درشت و درد ناک ِ روحی که به دنبال ِ
نیمه ی ِ یگر ِ خود می گردد شعله می زند
و اکنون آن زمان در رسیده است که من به صورت ِ دردی جان گزای
در آیم؛
درد ِ مقطع روحی که شقاوت های ِ نادانی ، آن را از هم دریده است
و من اکنون
یک پارچه دردم
در آفتاب ِ گرم ِ یک بعد از ظهر ِ تابستان
در دنیای ِ بزرگ ِ دردم زاده شدم
دو چشم ِ بزرگ ِ خورشیدی در چشم های ِ من شکفت و دو سکوت ِ
پُر طنین در گوش واره های ِ من درخشید
(( نجات ام بده ای کلید ِ بزرگ ِ نقره ی ِزندان ِ تاریک ِ من، مرا نجات
بده ! ))
((- مرا به پیش ِ خودت ببر، سردار ِ رؤیائی ی ِ خواب های ِ سپید ِ من،
مرا به پیش ِ خودت ببر! ))
زن ِ افق ِ ستاره باران ِ مهتابی به زانودرآمد. کمر ِ پُردردش بردست های ِ
من لغزید . موهای اش برگلوگاه اش ریخت وبه میان ِپستان هایش جاری
شد . سایه ی ِ لب ِ زیرین ا ش برچانه اش دوید وسرش به دامن ِ انسان ِ
من غلتید تا دونیمه ی ِ روح ِ شان جذب ِ هم گردد
حباب ِ سیاه ِ دنیای ِ چشم اش در اشک غلتید
روح ها درد کشیدند وابرهای ِ ظلم برق زد
سرش به دا من ِ ا نسان ِ من بود ، اما چندان که چشم گشود او را
نشناخت:
کمرش چون مارسُرید ، لغزید وگریخت ، درافق ِ ستاره باران ِ مهتابی
طلوع کرد و باز نالید: ((- سردار روئاهای نقره ئی مرا به کنار ِ خودت ببر!))
و ناله اش میان ِ دو افق سرگردان شد :
((-مرا به پیش خودت ببر!))
و بر شقیقه های ِ دردناک ِ من نشست
میان ِ دوا فق ، بر سنگ فرش ِ ملعنت ، راه ِ بزرگ ِ من پاهای ِمرا
می جوید
و ساکت شوید ، ساکت شوید تا سم ضربه های ِ اسب ِ سیاه و لُخت ِ
یأس ام را بشنوم ، با یال های ِآتشین ِ تشویش اش
به کنار!
! به کنار
تا تصویرهای ِ دور و نزدیک را ببینم بر پرده های ِافق ِستاره باران ِ
رودررو
تصویرهای ِ دور و نزدیک ، شباهت و بیگانه گی ، دوست داشتن و
راست گفتن
و نه کینه ورزیدن
و نه فریب دادن...
میان ِآرزوهایم خفته ام .
آفتاب ِ سبز، تب ِ شن ها وشوره زارها را درگاه واره ی ِعظیم کوه های
یخ می جنبا ند و خون ِ کبود ِ مرد گان درغریو ِ سکوت ِ شان از
ساقه ی ِ بابونه های ِ بیابانی بالا می کشند؛
و خستگی یِ ِ وصلی که امیدش با من نیست، مرا با خود بیگانه می کند:
خستگی ی ِ وصل ، که به سان ِ لحظه ی ِ تسلیم ، سفیداست وشرم انگیز.
درآفتاب ِ گرم ِ بعد از ظهر ِ یک تابستان ، مرا در گهواره ی ِ پُر درد ِ
یأس ام جنبا ندند . و رطوبت ِ چشم ا ندا ز ِ دعاهای ِ هرگز
مستجاب نشده ام را چون حلقه ی ِ اشکی به هزاران هزار
چشمان ِ بی نگاه ِ آرزوهای ام بستند.
راه ِ میان ِ دو افق
طولانی و بزرگ
سنگ لاخ و وحشت انگیز است .
ای راه ِبزرگ ِوحشی که چخماق ِسنگ فرش ات مدام چون لحظه های
میان ِ دیروزوفردا درنبض ِاکنون ِ من با جرقه های ِ ستاره ئی ات
دندان می کروجد ! آیا این ابر ِ خفقا نی که پایان ِ تو را بلعیده
دود ِهمان((عبیر ِ توهین شده)) نیست که درمشام یک (( نافهمی))
بوی ِ مُردار داده است ؟
امارؤیت ِ این جامه های ِ کثیف براندام ِانسان های ِ پاک ، چه دردانگیز
است!
واین من ام که خواهشی کور و تاریک در جائی دور و دست نیافتنی از
روح ام ضجه می زند .
و چه چیز آیا ، چه چیز بر صلیب ِ این خاک ِ خشک ِ عبوسی که
سنگینی ی ِ مرا متحمل نمی شود میخ کوب ام می کند؟
آیا این همان جهنم ِ خداونداست که در آن جز چشیدن ِ درد ِآتش های ِ
گُل انداخته ی ِ کیفر های ِ بی دلیل راهی نیست ؟
و کجا ست ؟ به من بگوئید که کجاست خداوند گار ِ دریای ِ گود
خواهش های ِ پُر تپش ِ هررگ ِ من ، که نام اش راجاودانه با
خنجرهای ِ هرنفس ِ درد برهرگوشه ی ِ جگر ِ چلیده ی ِ خود
نقش کرده ام ؟
و سکوتی به پاسخ من ، سکوتی به پاسخ من
سکوتی به سنگینی ی لاشه ی مردی که امیدی با خود ندارد!
میان دو پاره ی روح من هواها و شهرها است
انسان هاست با تلاش ها و خواهش هاشان
دهکده هاست با جوی بارها
و رودخانه هاست با پل هاشان،ماهی ها و قایق هاشان .
میان دو پاره ی روح من طبیعت و دنیاست -
دنیا
من نمی خواهم ببینم اش!
تا نمی دانستم که پاره ی دیگراین روح کجاست ، روئایی خالی بودم:-
رویائی خالی ، بی سر و ته ، بی شکل و بی نگاه...
و اکنون که میان این دو افق بازیافته سنگ فرش ظلم خفته است
می بینم که دیگرنیستم، دیگرهیچ نیستم حتی سایه ئی که ازپس
جان داری بر خاک جنبد
شب پرستاره ی چشمی درآسمان خاطره ام طلوع کرده است: دورشو
آ فتاب تاریک روز! دیگر نمی خواهم تو را ببینم ، دیگر
نمی خواهم ، نمی خواهم هیچ کس را بشناسم !
میان همه این انسان ها که من دوست داشته ام
میان همه آن خدایان که تحقیر کرده ام
کدام یک آیا ازمن انتقام باز می ستاند ؟
و این اسب سیاه وحشی که در ا فق توفا نی ی چشمان تو چنگ
می نوازد با من چه می خواهد بگوید ؟
در افق شکسته ی خونین این طرف ، انسان من ایستاده است و
نیمه روح جدا شده اش درانتظارنیم دیگرخود درد می کشد:
(( نجات ام بده ای خون سبز چسبنده ی من ، نجات ام بده !))
و در افق مهتابی ی ستاره باران آن طرف
زن رؤیا ئی ی من. -
وشب پرآفتاب چشم اش درشعله های بنفش دردی که دود می کند .
می سوزد :
(( - مرا به پیش خودت ببر!
سرداررؤیائی ی خواب های سپیدمن، مرابه پیش خودت ببر!))
میان این هر دو افق
من ایستاده ام .
وعشق ام قفسی ست ازپرنده خالی ، افسرده وملول ، درمسیرتوفان ِ
تلاش ام ، که بردرخت خشک بهت من آویخته مانده است وبا
تکان ِ سرسامی ی خاطره خیزش ، سرداب مرموزقلب ام را
اززوزه های مبهم دردی کشنده می آکند.
اما نیم شبی من خواهم رفت ؛ازدنیائی که مال من نیست ،اززمینی که
به بیهوده مرا بدان بسته اند.
و تو آن گاه خواهی دانست ، خون سبز من ! - خواهی دانست که جای
چیزی در وجود تو خالی است.
وتوآن گاه خواهی دانست ، پرنده ی کوچک قفس خالی و منتظرمن!
- خواهی دانست که تنها مانده ای با روح خودت
و بی کسی ی خودت را دردناک ترخواهی چشید زیر دندان غم ات :
غمی که من می برم
غمی که من می کشم...
دیگر آن زمان گذشته است که من ا ز درد جا ن گزا ئی که هستم به
صورتی دیگر در آیم
و درد مقطع روحی که شقاوت های نادانی اش از هم دریده است ،
بهبود یابد .
دیگرآن زمان گذشته است
و من
جاودانه به صورت دردی که زیر پوست توست مسخ گشته ام .
انسانی را در خود کشتم
انسانی را در خود زادم
و در سکوت دردبار خود مرگ و زندگی را شناختم .
اما میان این هر دو ، لنگر پر رفت و آمد دردی بیش نبودم :
درد مقطع روحی
که شقاوت های نادانی اش از هم دریده است...
تنها
هنگامی که خاطره ات را می بوسم درمی یابم دیری است که مرده ام
چرا که لبان خود را از پیشانی ی خاطره ی تو سرد تر می یابم . -
از پیشانی ی خاطره ی تو
ای یار!
ای شاخه ی جدا مانده ی من !
__________________________________________________
|
